Goed geslapen – te goed – want ik word wakker om kwart voor 7 en merk dat er al 2 van kamergenoten weg zijn. Oeps,overslapen. Gelukkig leer ik elke dag bij want vanaf dag 2 maak ik ’s avonds mijn rugzak om ’s morgens niet te veel tijd te verliezen. En dat helpt om rustig te blijven. Geen ontbijt mogelijk ter plaatse, dus ik zal mijn plan moeten trekken. Straks een bakkertje zoeken. Ze gaven regen vandaag dus lange broek en regenvest voorzien. Ik neem de go pro die ik van mijne zoet heb gekregen en maak nog een korte opname op het terras. Ik heb reeds 40 min opname. Of het kwalitatief is, betwijfel ik. Dat zullen we weten als we ooit thuiskomen. Als ik vertrek zijn alle kamergenoten al lang weg. Zelfde verhaal: begin van de dag is weeral zeer lastig. Achilles gaat hard tekeer. Ik ga erover zwijgen want het wordt afgezaagd. Direct een steile afdaling van 500m. Auw. De”buen camino’s ” (begroeting onder stappers) zullen vandaag minder te horen zijn aangezien er precies zeer weinig peregrino’s zijn. Tussen vertrek en eerste mogelijke stop liggen 12 eenzame kilometers op grindwegen door heuvels met grasvelden omringd. Wel mooi maar eerder saai. Ik mis Els en de kids. Dan pas ga je nadenken hoe graag je iemand ziet! Ik loop helemaal alleen, dan heeft een mens tijd om te denken. En dat deed ik. Ik weet al gedeeltelijk waarom ik hier ben. Klinkt misschien oubollig maar je denkt na over je voorbije leven en beseft waarom je gezin,familie en vrienden zo belangrijk zijn,wie je vrienden zijn… en wie niet. Ook belangrijk om te weten wie je geen warm hart toedraagt. Eén van deze had me lachend de kliniek in ‘gegrapt’, maar ik weet wel dat het menens was. In zulke negatieve personen steek ik geen energie meer. Hij hoopt dat ik faal. Maar ’t zal valse hoop worden want deze negaitivisten geven me juist extra energie! Ook opvallend: bijna geen enkele vuilbak te vinden en toch is het zo proper. De meeste Camino-gangers zijn respectvol! Het druppelt. Ik probeer mijn tempo zachtjes op te drijven aangezien ik geen risico wil nemen om een slaapplaats te missen-ik ben tegen reserveren-maar misschien moet het ooit eens. Onderweg kruist Marijn me, de boomlange Nederlander die ik op dag 2 tegenkwam. “Hey, jij bent al goed opgeschoten”, zegt hij. Een leuk weerzien en dito babbel. Ik zeg hem dat hij zijn tempo mag gaan want ik hou hem wat op en wil mezelf ook niet forceren. Hij is een kop groter. Een selfie en weg. We kunnen whats app -en. Het ga je goed, Marijn. De eerste plaats waar er leven is is Los Arcos. Het regent als ik er aan kom. Droef. Ik heb op dat ogenblik veel last van Achiel en besluit een Farmacia binnen te springen. Het zalfje van de eerste Farmacia bleek niet veel te helpen. Bleek voor schaafwonden te zijn! ‘T was een schoon apothekertje maar hoogstwaarschijnlijk had ze me niet verstaan als ik wees naar de pijnlijke pees. Deze keer gaf een forse Spaanse apothekeres me zonder aarzelen Crema ibuprofen. Ze bekeek me en knikte op een nonchalante manier ‘tendinitis camino’. Ze heeft dit naar alle waarschijnlijkheid reeds duizenden malen moeten zeggen. De achillespees schijnt het grootste probleem te zijn op de camino. Ik strijk buiten in de regen de crema aan mijn hiel en stap door. Ik koop me bij een Spaanse bakker chocoladekoeken in schelpvorm. Mmmm. maar van de koeken mogen geen foto’s genomen worden. Prohibida! Ik stap zeer traag door en drink water. Nog 7,6 km,ik voel de pijn. De regen houdt op en ik zie het dorp in de verte. Een fietser rijdt me voorbij en volgt blindelings de  stapper voor mij. Na een tijdje keren ze alle twee terug, verkeerde afslag. Pijnlijk! De zon komt er door. In de eerste Albergue hou ik halt. Ik ben vroeg, 4 Zuid-Koreanen zijn me voor. De jonge hospitalero wijst alvast een bed en zegt ‘check -in later’. Oef, nog een bed beneden. Er wordt wat afgekewetterd tussen die Koreanen. Ik versta er niks van (ze spreken hiervoor iets te rap). Ben blij da ik er ben. Rust, verzorging, check-in en bloggen, steeds hetzelfde ritueel. Terwijl ik buiten rustig op het marktpleintje zit druppelen andere pelgrims binnen. Ik ken er een paar van, Carsten  en Jim (van de eerste dag). Dat is een leuk weerzien met Jim. Hij stapt ook voor de strijd tegen Alzheimer en hartziekten en verzamelde al meer dan 9.000 euro. Fantastisch! Stiekem droom ik ook van om dit te halen. Zou het kunnen? Met dank aan alle lezers. Iedereen vindt het magnifiek wat ik doe. Tof om te horen. Gives me spirit!  Ze steunen me volop en vragen naar de site. Eet in hotel rechtover (er is maar 1 bar/hostal). Toffe companie (luid zingende groep oudere Spanjaarden, Jim, Carsten, Fred (Duitsland), Luc(Quebec) en Simon uit Atlanta. Deze laatste is in feite een geëmigreerde Iraniër uit Amerika en zeer geintresseerd in België en hoe het bij ons allemaal (niet) werkt. Ik sla hem dood met ons ingewikkeld landje . Wijn wordt geschonken en ambiance met de oudere Spanjaarden aan tafel. Ze betalen ons een fles extra. Babbel over de Camino, onze familie, football,…Jim is director van een foundation en heeft al veel gereisd,doet de Camino voor zijn derde maal. De vorige drie telkens een stuk met elke van zijn drie zonen- sterk! Eten voor 12 euro was weeral superlekker (had secreto iberico en een chorizo soep). Tram in en proberen te slapen. Oordoppen helpen steeds beter.De Koreanen liggen al in hun nest als we arriveren. Carsten heeft iets teveel wijn binnen en giechelt er op los tijdens een telefoongesprek met zijn vrouw. De hele kamer krijgt de slappe lach. Ik krijg nog leuk nieuws dat Club gaan winnen is op Charleroi ! Serieuze stap richting titel ! Zouden de nekken dan toch nog gepakt worden? Pak ze in in Jan Breydel! Morgen zal voor mij een korte etappe worden. Ik besluit om mijn joker voor de eerste keer in te zetten en Achiel wat te ontzien. Vermoed een 10 km en finito. Ze geven 23 graden en zon,belooft warm te worden.

Mooi in al zijn eenvoud- zoals alles hier

 

Na 20 km gearriveerd waar ik wou stoppen
Albergue

 

Met Tony uit Atlanta. Zeer verstandige en sportieve kerel
Buen provecho

 

 

Drogen zoals in grootmoeders tijd

 

 

 

Met Marijn uit Nederland. Wat een toffe peer

  • Eric en Marinette

    Hallo Dirk,
    Achilles!!!verstandig om het morgen(vandaag dus ) wat rustiger aan te doen.
    You can!
    Tof voor ons deze foto’s te mogen zien.Eric gestapt in 2008 zijn hart zou opnieuw willen ,maar zijn verstand stribbelt tegen!
    Ons Cecile,Eric en ikzelf hebben een verkorte versie gedaan(met Intersoc )september 2015.Fantastisch om te mogen ervaren wat Eric toen heeft beleefd.
    Maar wat jij nu beleeft daar kunnen we alleen maar begrip voor opbrengen.
    Dirk….buon camino!Eric en Marinette

    Beantwoorden
  • Bart Biesemans

    Hallo Dirk, jouw verhalen zijn zeer boeiend en bovendien herkenbaar. De camino is inderdaad een fantastische ervaring, ook al zijn onaangenamere kantjes zoals fysiek ongemak een feit. Een Canadees zei on mooi: de camino is niet het leven zoals het is, maar wel wat het leven zou kunnen zijn. Een uitspraak die ik nooit vergeet. Ultreia!

    Beantwoorden
    • Jan

      Dag Dirk,

      Moed houden, makker. Ik heb je niet een bericht gestuurd via Messenger. Kijk maar eens, als je tijd hebt.

      Veel, heel veel succes nog!

      Jan

      Beantwoorden

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.